viernes, 15 de mayo de 2020

Doce soles .



Me dejaba un poquito cada vez que prometía y no hacía. Me dejaba otro poco cada vez que decía mañana y ese día nunca llegaba. Me dejaba otra vez cada vez que nunca aparecía, sábado tras sábado, noche tras noche.
El día que llegó el final, él decía que era yo quien lo dejaba. Sin darse cuenta que fue él quien llevaba años dejándome.
Sin comprender que él ya se había ido hacía años aunque estuviera de cuerpo presente.
Porque aunque estuviera, él hacía mucho que ya no estaba, o al menos ya no era ni él mismo, ni el 
mismo que había sido antes.
Había asesinado mi corazón sin premeditación alguna.  Pero aún así lo había hecho. Había aniquilado mis esperanzas, mi confianza y mis ilusiones. No dejó rastro de mí. Había pisoteado mi propia estela tantas veces. Que yo ya no sabía cual era el camino de vuelta. Y me perdí. Me perdí muchísimas veces hasta que comprendí que si yo lo había perdido a él, él también me había perdido a mí. Nos perdimos ambos mutuamente paralelamente y fue cuando decidí armarme de valor, eso que nunca supe que tenía, y lo hice. Decidí buscarme de nuevo, aunque eso significara aceptar lo que había pasado; aquel amor de verano que había durado doce soles ya no tenía más cuerda. Ya no giraban las agujas para iluminarnos de nuevo. Nos habíamos quedado a oscuras hacía años. Y cómo estábamos a oscuras no podíamos , no sabíamos o no queríamos verlo. 
Ya no quedaba nada. sólo el reflejo de algo que alguna vez fue hermoso. Pero ya no lo era. Y está claro que nunca supimos volver a serlo.


Estela de Lunares.








































































































































































































































































jueves, 19 de diciembre de 2019

Ciegamente, ciega y miente.


Hubo un tiempo en el que escogí la ceguera.


Yo misma puse la venda en mis ojos.

Me convertí en ciega.

Al menos, creí serlo durante un tiempo.


Quería ser ciega

Ciega para no ver

Por haber visto demasiado.


Hubo un tiempo en el que decidí vivir así;

Ciega del ayer.

Yo misma amordacé a mi mente.

Me convertí en carcelera.

De una verdad prisionera, que no podía mirar .

Tiré la llave de su celda.

Se perdió en el fondo de mi.


Quería ser ciega.

Ciega para no sentir.

Por haber sentido demasiado.



_____________________________Estela de Lunares 








jueves, 5 de diciembre de 2019

Por de la por.

A vegades tinc por;

De les carícies que un día trobaré a faltar.

De la velocitat que s'emporta els díes sense quasi poder apreciar-los.

De la rapidessa amb la que som arrossegats per la vida.

D'aquell matí llunyà que arribará un día, en el que despertaré sabent que ja no hi ets.

Se que en algún moment s'acabarán les nostres converses  i no en tindrem cap més.


Tinc por de la por ;

Que se a ciència certa que sentiré quan ja no hi siguis.



Tinc molta por, mama.



_______________________Esteladelunares___________________

miércoles, 4 de diciembre de 2019

Confieso que he pecado.


Confieso que he pecado.

Solía acordarme.

De su pelo claro, dorado al sol.

De su blanca piel con pecas marrones.

Sin yo querer.
Volvía a mí con sus dos uves.

Me preguntaba cómo sonarían aquellas canciones que nunca deje que me cantase.

Acariciaba su voz en mi mente.

Veía su tacto en mi piel.

Las huellas de aquellas botas grandes siempre cuidándome.

Confieso que he pecado.

Solía acordarme

Mil años luz después



---------------------------------------------------------------------Esteladelunares----------------------------------